 TRADYCJA TOPIENIA MARZANNY
W pierwszy dzień wiosny 21 marca dzieci z najstarszych grup: MISIE, MOTYLE i ZAJĄCE wyruszyły nad rzekę Skawę, aby staropolskim zwyczajem pożegnać zimę. Strojną Marzannę symbolizującą zimę wykonały starszaki z pomocą nauczycieli. Słomiana kukła przystrojona bibułą i gałgankami została wyniesiona poza miasto nad rzekę, a następnie spalona i wrzucona do wody. Rytuał ten wg wierzeń był konieczny aby przywołać wiosnę. Do przedszkola dzieci powróciły z radosnym śpiewem i z maikiem - czyli zielonymi gałązkami ozdobionymi wstążkami symbolizującymi wiosnę.
Dziś topienie Marzanny jest przede wszystkim zabawą dzieci i młodzieży. Jednak zwyczaj ten był już opisany w XV-wiecznych źródłach. Marzanna - Morena, Marzanik (od słów: mor, mara, zmora) Śmiertka, Śmiercicha - to różne określenia jakie nadawano kukle Marzanny. Stanowiła ona uosobienie zimy i śmierci. Dawniej Marzannę wykonaną ze słomy, grochowin lub konopi obnoszono po wszystkich domach, po czym zdzierano z niej ubranie i rozrzucano je po polach, a następnie topiono w rzekach, stawach, jeziorach lub palono za wsią. Te rytuały miały przyspieszyć przybycie wiosny i zapewnić urodzaj na cały rok. Po utopieniu lub spaleniu Marzanny, wracano z "królewnami" i tzw. gaikami-maikami - symbolizującymi życie. Obrzędu dopełniano w czwartą niedzielę Wielkiego Postu, zwaną Białą, Czarną, albo Śmiertną.
ZOBACZ ZDJĘCIA!
| |
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
